www.zosia.bytom.pl

Nazwę tej roślinie nadał europejski przyrodnik Augustin Saint-Hilaire w 1822 roku. Jest to dwupienna roślina pochodząca z Paragwaju, Argentynie i Peru. Ostrokrzew paragwajski sięga około 15 m długości. W naturalnym środowisku rośnie w specyficznych zbiorowiskach leśnych, zwanych yerbales, w skład których wchodzą również rodzaje z grupy wawrzynkowatych, mirtowatych i marzanowatych.

Tereny te, dzisiaj nie rzadko wyniszczone w wyniku rabunkowego zbierania yerba mate, występowały w południowej Brazylii, Paragwaju i Północnej Argentynie. Czas owocowania ostrokrzewu przypada na okres od października do grudnia. Małe kwiaty skupione są w grupach, z których rozwijają się czarne owoce. Liście są podłużne, o wymiarach do 5 cm, zimozielone. Plony z z jednego krzewu są robione co trzy lata, podczas których można pozyskać nawet do 65 – 85 funtów suszonych liści.

Po za ostrokrzewem paragwajskim zbiera się również liście innych gatunków, np. I. Amara, I. Theezan. Liście rodzimych krzewów wykorzystywali także północnoamerykańscy Indianie. Tzw. Herbata Appalachów parzona była z liści I. cassine, I. Vomitoria i I. caroliniana.